Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

نگاهی به عجیب ترین ترندهای تاریخ

5/5 (4)

در هر فصلی از سال و یا هر دوره‌ای، آیتم یا یک سبک خاص در پوشش مردم یک منطقه تاثیر می‌گذارد. برای مثال ترند شدن شلوار دمپاگشاد یا ترند شدن پارچه‌های کبریتی و… . اما ترندهایی نیز در تاریخ سبک پوشش وجود دارند که نه تنها زیبا و راحت نیستند بلکه زیان جدی بر بدن وارد می‌کردند و یا در راه‌رفتن و حرکت‌کردن روزمره اختلال ایجاد می‌کردند.

کفش‌های لوتوس

در قرون گذشته یکی از رسوم‌های خاصی که در چین اجرا می‌شد، شکستن کف و انگشتان پای دختران بود که با روبان‌های بلند آنها را می‌بستند تا به همان شکل حالت بگیرند. آنها پاهای کوچک را نشانه‌ای از زیبایی زنانه می‌دانستند و هر دختری که سایز پای کوچکتری داشت، شانس ازدواجش هم بیشتر بود. خوشبختانه از اوائل قرن بیستم این ترند کمتر استفاده شد. کفش های لوتوس برای خانم‌هایی که پای خمیده داشتند، طراحی شده بود. این کفش‌ها ظاهر رنگی و بسیار زیبایی دارند و اغلب با پارچه‌های ابریشمی و گل‌دوزی‌های خاص تزئین می‌شدند.

سبز آرسنیک

در دوره سلطنت ملکه ویکتوریا در انگلیس، ترند پیراهن‌های سبز بسیار خوشرنگی در میان زنان آغاز شد. تولیدکنندگان پارچه برای تولید این پیراهن‌های سبز گران‌قیمت از ماده سمی آرسنیک (مرگ‌موش) استفاده می‌کردند.

حالت تهوع، اختلال در بینایی و حساسیت‌های پوستی از عوارض پوشیدن این پیراهن‌ها بود. البته از این پیراهن‌ها در مواقع بسیار خاص استفاده می‌شد و زنان کمتر در خطر بودند ولی قرار گرفتن در معرض این ماده خطرناک باعث مرگ تولیدکنندگان پارچه‌ها می‌شد.

کراکوف

ترند این نوع کفش در قرن 14 میلادی سرتاسر اروپا را فرا گرفته بود و اولین بار از کراکوف لهستان به اروپا معرفی شد. طول کراکوف‌ها متنوع بود؛ از 15سانتی‌متر شروع می‌شدند و گاهی تا 60 سانتی‌متر هم ادامه پیدا می‌کردند. اشراف‌زاده‌ها معمولا به سراغ کفش‌هایی با طول زیاد می‌رفتند.

راه رفتن با این کفش‌ها آسان نبود. گاهی نوک کفش را با زنجیر به زانو می‌بستند و گاهی هم آن را از پنبه پر می‌کردند تا حالتش را از دست ندهد. این کفش‌ها تنگ بودند و باعث درد و به وجود آمدن میخچه می‌شدند.

این مطلب را از دست ندهید  السا شیاپرلی ؛ یک طراح مشهور ایتالیایی

دامن‌های تنگ

پل پواره؛ طراح فرانسوی، را به‌خاطر ایجاد تغییرات بسیار مهم و برگزاری اولین ران‌وی در دنیا به‌عنوان پادشاه مد یاد می‌کنند. اما یکی از ابداعات او که زیاد به نفع زنان نبود، طراحی دامن‌های بسیار تنگ(Hobble) بود. پوشیدن چنین دامن‌هایی باعث می‌شد که زنان نتوانند به‌راحتی راه بروند و باید قدم‌های بسیار کوچکی برمی‌داشتند.

Bombast

در قرن 16 میلادی ترندی بسیار خاص در میان زنان و مردان شکل گرفت و آن هم پر کردن بخش‌های مختلف لباس با پنبه، موی اسب، پوشال و حتی خاک اره بود. در لباس خانم‌ها معمولا در شانه و آستین‌ها استفاده می‌شد و در آقایان هم علاوه بر آستین‌ها، روی شکم و پاها استفاده می‌شد تا فرم عضلانی به اندام آنها بدهد.

شوپین

شوپین یک نوع کفش زنانه بود که در قرن 16 میلادی در بین زنان اشراف‌زاده ترند شده بود. این کفش‌ها از چوب یا چوب‌پنبه درست می‌شدند و روی آنها را با سنگ و پارچه تزئین می‌کردند. پاشنه چوبی این کفش برای محافظت کفش و لباس از گل‌ولای و خاک ساخته می‌شد. ارتفاع پاشنه، نشان‌دهنده جایگاه فرهنگی و اجتماعی شخص بود. بنابراین زنان اشرافی از کفش‌هایی با پاشنه‌های بسیار بلند حتی تا 50 سانتی‌متر ارتفاع استفاده می‌کردند. راه‌رفتن با این کفش‌ها کار راحتی نبود و اغلب برای پایین‌آمدن از کفش به کمک نیاز داشتند.

گن‌های بسیار تنگ

این گن‌ها از قرن 5 میلادی در پوشش کاربرد داشتند. اوایل از جنس پارچه‌های سخت و محکم بودند ولی کم‌کم در ساختار آنها از چوب، استیل و حتی استخوان‌های نهنگ استفاده شد و شکل محکم‌تری به خود گرفتند. استفاده از چنین گن‌هایی ضرر ندارد ولی در قرن 16 و 17 میلادی زنان مدت طولانی در روز از چنین گن‌های بسیار تنگی استفاده می‌کردند تا دور کمرشان باریک به نظر برسد که نفس‌کشیدن و حرکت را بسیار دشوار می‌کرد.

دامن‌های کرینولین

قطعا مشابه این دامن‌ها را در فیلم‌ها و یا انیمیشن‌های معروف دیده‌اید. این دامن‌ها مخصوصا در دوره ملکه ویکتوریا بسیار مطرح شدند. در این دوره زنان برای پف بیشتر دامن‌ها به سراغ استفاده از چندین لایه زیردامنی ضخیم می‌رفتند که هم وزن بسیاری داشت و هم در روزهای گرم غیرقابل‌تحمل می‌شد. بعد کم‌کم اسکلت‌های بزرگ استیل وارد چرخه پوشش شد. با این وجود این اسکلت‌ها هم خیلی راحت نبودند و هنگام عبور از دروازه‌ها و یا در مجاورت آتش برای زنان دردسرساز و حتی باعث مرگشان می‌شدند.

یقه‌های آهاردار

در قرن 19 میلادی نوعی یقه متحرک در میان مردان محبوب شده بود. این یقه‌ها به‌قدری آهاردار و محکم بودند که اصلا خم نمی‌شدند و اگر شخص به خواب می‌رفت، این یقه‌ها در نهایت منجر به خفگی می‌شدند. گوشه‌های این یقه‌ها نیز بسیار تیز بودند و گاهی زخم‌های عمیق بر جای می‌گذاشتند.

زیردامنی صندوقی

در قرن 17 و 18 میلادی نوعی از زیردامنی مد شده بود که از دو سبد یا صندوق در دو طرف کمر تشکیل شده بود. اسکلت این زیردامنی از چوب، استیل و یا استخوان نهنگ درست شده بود. عریض‌تر بودن این اسکلت نشان ‌هنده والا بودن مقام شخص بود.

این دامن‌ها مشکلات زیادی به‌همراه داشتند: هیچ زمانی دو خانم نمی‌توانستند هم‌زمان در کنار هم از راهروهای تنگ عبور کنند و یا روی یک کاناپه بنشینند.

این مطلب را از دست ندهید  خاص و لوکس مثل عطر نیش

پیراهن‌های نازک

پارچه‌های موسلین (پنبه‌ای و نازک) عجیب نیستند ولی در قرن 18 میلادی، ملکه فرانسه؛ ماری آنتوانت، ترند پوشیدن پیراهن‌هایی با پارچه نازک را در میان زنان آغاز کرد. زنان حتی در فصل زمستان از این پارچه‌های نازک استفاده می‌کردند و حتی گفته شده عده‌ای پیراهن‌ها را با آب یا عطر مرطوب می‌کردند تا بدنشان بیشتر معلوم شود.

عده‌ای معتقدند همین پیراهن‌ها باعث شیوع یک آنفولانزا شدید در پاریس شد که آن را “بیماری موسلین” نامیده بودند.

منبع : The Daily Beast

3.7/5 ( 3 نظر )

به این مطلب امتیاز دهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب